Hope - Liam fanfiction

Zanim zaczniecie czytać proszę was gorąco o opinię :) Niektórzy do mnie napisali i bardzo się cieszę z miłych słów jakie usłyszałam ;D 
DZIĘKUJĘ WAM ♥

 Rozdział 8

                Lu poprosiła żebym zajęła się kanapkami. Ona w tym czasie przygotowywała herbatę i kawę, a dla mnie kakao, bo uznała, że jest najlepsze na koszmary senne. Podała mi kubek z parującym napojem, a ja oparłam się o kuchenny blat.

- Fajnie, że masz taki odrębny domek. – powiedziałam.

                Już zdążyła mi opowiedzieć o tym, że to jest domek gościnny, a na ich parceli znajdują się trzy. Jej rodziców (ten największy) jej własny i ten, w którym właśnie jesteśmy. Dodatkowo jej rodziców nie było.

- Wiesz… Mama jest projektantką i ma własną sieć butików. Czasami sama podrzucam jej jakieś projekty i jeśli jej się podobają to wciela je w życie. – była zadowolona – Taty często nie ma. Teraz oboje są na wyjeździe i nie będzie ich przez około dwa tygodnie. Na dodatek teraz będzie super, bo idziemy dwa dni do szkoły i mamy wolne, bo inspekcja kazała odnowienie pewnych rzeczy w szkole. Bzdura. – zaśmiała się.

- Dla nas lepiej. – uśmiechnęłam się uradowana, że będę miała wolne od szkoły i pociągnęłam kolejny łyk kakała.

- Co chciał Liam? – spytała i zaczęła chrupać liść sałaty.

                Odstawiłam pusty kubek i zajęłam się dalszym robieniem kanapek.

- W sumie to nie wiem… - odparłam obojętnie i wzięłam plasterek ogórka. Kiedy przełknęłam dodała – Rozmawiałam z bratem, a on przyszedł i doczepił się, że nie daje zbyt dużo swobody chłopakowi… Dopierdzielił się tak naprawdę jakiegoś gówna…

- Ściskał cię za ramię… - powiedziała – Wyglądał na wzburzonego.

- Zastąpił mi drogę kiedy chciałam wrócić, więc go przepchnęłam… Wydaje mi się, że z lekka chciał mnie zastraszyć. Lu naprawdę nie wiem co on ode mnie chciał… Powiedział, że ma ochotę na zadziorną kicie. Wcale mi się to nie spodobało…

- Nie dziwię ci się. Powinnaś się trzymać…

- Z daleka… Wiem… Lulu ja naprawdę nie chce mieć z nim nic wspólnego… Widać, że się leje. Widziałaś ile ma tatuaży? On na pewno nie jest grzecznym chłopcem… Przyniesie tylko kłopoty… - westchnęłam.

- Nic dobrego z tego nie wyjdzie. To prawda. Co zamierzasz?

- Omijać go… Mam nadzieję, że mi się uda…  To jest jakieś chore… Jeszcze ten koszmar… Ugh. Chyba za bardzo się tym przejmuje…

- On się leje… Chyba nic więcej… Największy problem z Liamem ma Louis. Nienawidzi go z całego serca… Kiedyś się znali, ale nie wiem co się stało… Lou nikomu tego nie mówi, bo nie chce, więc nikt go o to nie pyta. Sam nie miał najlepiej w życiu, wiec nie ma sensu dopytywać…

- Obraził się na mnie kiedy mu powiedziała o rozmowie z Liamem. Sam mnie o to zapytał, więc nie rozumiem…

- Liam to psychopata. Dobrze się uczy, ale do grzecznych chłopców nie należy. Lepiej się trzymać od niego z daleka. Raz jest raz go nie ma. Pojawił się tutaj chwilowo razem z Loisem… Potem Loui się zmienił, bo był podobny do niego…

- Może mają jakieś wspomnienia z przeszłości i Louisa to dopadło? Nie wiem… Ale nie martwi mnie Liam czy takie tam, tylko coś innego. – przeczesałam ręką włosy.

- A co jest? – dziewczyna spojrzała na mnie z powagą.

- Nie ważne. – posłałam jej minę proszącą o wyrozumiałość.

                Nie chciałam jej mówić o Harrym. To nie było potrzebne… W dodatku Josh… Ugh.. Czy ten chłopak ma trochę oleju w głowie? Gdyby był choć trochę  mądrzejszy, ale nie. Wyrąbane na cały świat… Kwiatek mu zawinił? Przecież nie stało się nic, co mogło go popchnąć do narkotyków… Miał szczęśliwe życie… Mógł się załamać po śmierci ojca, ale przecież nie był jego biologicznym tatą… Nic z tego nie rozumiem. On go nienawidził, za to, ze zajął miejsce jego taty, z którym i tak się widzi. W sumie jego śmierć była mu na rękę… Jezu o czym ja myślę?! Zwariowałam do końca… Do tego Harry. Skąd on miał dragi? Będę musiała z nim porozmawiać, ale tak żeby sam mi powiedział… Nie chcę żeby zjebał sobie życie… Polubiłam go…

- Ana wszystko okay? – Lu popatrzyła na mnie z troską.

- Tak… Sorka zamyśliłam się.

- Patrz pokażę ci coś. – zaśmiała się.

                Chwilę wcześniej wołała chłopaków żeby zeszli na dół do salonu i byli wszyscy po za Niallem.

- Słuchaj i patrz na schody. – zachichotała – Niall!!! – wydarła się – Śniadanie na stole!!!

                Usłyszałam dudniące kroki. Po chwili chłopak zaczął zeskakiwać ze schodów i biec w naszym kierunku z zaciszem na twarzy. Kiedy był na samym dole zahaczył nogą o dywan i wyłożył się jak długi na ziemi. Nie zniechęciło go to i podnosząc się do góry podbiegł do nas nadal się uśmiechając.

- Ej żyjesz? – spytałam przyglądając mu się, a on kiwnął głową.

- Już myślałam, że się nie doczekam. – zabrał kanapki i poszedł o salonu.

- Wołałam cię kilka razy.

                Śmiejąc się wzięłam dzbanki z herbatą i kawą i poszłam za nimi w stronę pokoju. Postawiłam wszystko na stole i usiadłam obok Harrego. Loui uciekał ode mnie wzrokiem i sam był pogrążony w myślach. Westchnęłam i patrzyłam jak inni wcinają kanapki. Jakoś nie miałam apetytu. Odblokowałam telefon i od razu zobaczyłam serię wiadomości od mamy i milion nieodebranych połączeń. Pierdziele… Nie…  Tylko nie to…

- Zaraz wracam. – powiedziałam i wyszłam na zewnątrz.

                Przejechałam palcem po ekranie dotykowego telefonu i poczekałam aż rozmowa zostanie nawiązana. Usiadłam sobie na schodach przed domem i patrzyłam na kwiaty dookoła.

- Halo? – usłyszałam głos mamy w słuchawce. Była lekko podenerwowana – Kochanie gdzie jesteś?

- Wyszłam się przejść na miasto z Niallem i Lu. Chcieli mi troszkę pokazać. Przepraszam, że ci nie powiedziałam, ale spałaś.

                Westchnęła… Chyba się wkopałam.

- Porozmawiamy w domu. Teraz bardziej się martwię tym gdzie jest Josh. Myślisz, że nie słyszałam waszej awantury i nie widziałam jak wychodził?

                Jezu?! Ile ona usłyszała?! Boże… Żeby nie wiedziała o narkotykach… Proszę…. Proszę… Proszę…

- Mamusiu nie martw się. Josh jest  u kolegi. My się nie kłóciliśmy…

- Nie słyszałam o czym rozmawialiście. Ale proszę cię… Powiedz o co się na niego zdenerwowałaś.

                Musiałam coś wymyślić.

- O błahostkę. Znów wszedł nieproszony do pokoju i po prostu zrzucił mi telefon na ziemię. Przypadkiem, bo przypadkiem, ale no wiesz… Tak czy siak upadł. Nie przejmuj się.

- Za ile będziesz? – miałam wrażenie, że zbiera jej się na płacz.

                Jest tylko jeden dzień w roku kiedy tak jest… O ja pierdole… Ana idiotko!!! Dzisiaj jest rocznica śmierci twojego taty!!! Jak mogłaś zapomnieć…

- Zaraz będę jechała do domu. Nie martw się. Za około godzinę będę.

- Dobrze skarbie. Kocham cię. Papa. Do zobaczenia. – pociągnęła  nosem i nim zdążyłam coś powiedzieć, po prostu się rozłączyła.

                Będzie mi miała za złe, że wyszłam zapominając… Ale ze mnie idiotka…

                Potarłam dłońmi zmęczone oczy i popatrzyłam na zazielenioną okolicę. Wiosna jest pięknym miesiącem. Wszystko budzi się do życia. Połowa drugiego semestru… Kwiecień. Dokładniej szesnasty. Dzień, którego nienawidzę i najchętniej wymazałabym go z pamięci. Cóż… Prawie mi się udało.

- Przepraszam tato… - szepnęłam, a łza spłynęła mi po policzku.            

                Ktoś koło mnie usiadł.  Pośpiesznie ją wytarłam i pojrzałam na prawo. To był Louis. Zdziwiłam się.

- Co się stało? – spytał zatroskany.

- Muszę wracać. – powiedziałam i zaśmiałam się z goryczą.

- Nie chcesz tu siedzieć, czy coś się stało? – patrzył mi prosto w oczy.

- Dzisiaj jest rocznica… - starałam się by głos mi się nie załamał – Zapomniał..Zapomniałam. – wydusiłam w końcu. Byłam na siebie wściekła – Siedziałam na imprezie i świetnie się bawiłam, a mój tata kilka lat temu o tej godzinie ginął… A ja się bawiłam. – zaśmiałam się.

                Chłopak otoczył mnie ramieniem i pozwolił bym wtuliła się w jego bok. Nie płakałam. Ja się śmiałam. W końcu jednak coś we mnie pękło i się uspokoiłam, a łzy pociekły mi po policzkach. Louis wziął moją twarz w swoje dłonie i kciukami otarł ją z łez.

- Zawiozę cię do domu. – powiedział i wstał razem ze mną, po czym mocno mnie przytulił. Staliśmy tak jakiś czas póki się nie ogarnęłam. Chwilę później poszedł po swoją bluzę i poszliśmy do jego auta.

                Odpalił silnik i ruszył w kierunku mojego domu.

- Nie pożegnałam się z nimi. – powiedziałam – Pytali o coś?

- Zdziwili się, ale powiedziałem, że twoja mama po prostu kazała ci już wracać.

- W sumie nie skłamałeś.

                Posłał mi uśmiech. Nie spuszczając wzroku z drogi włączył radio. Poleciała jakaś piosenka, której nie znałam. Otworzyłam lekko okno.

                Jechaliśmy dość szybko więc niedługo potem byliśmy na miejscu. Pożegnałam się. Nim poszłam, jeszcze lekko mnie przytulił mówiąc, żebym się nie załamywała. Po tym jak odjechał patrzyłam za nim jeszcze chwilę, a gdy straciłam go z pola widzenia powoli zaczęłam człapać do drzwi. Niepewnie weszłam do środka, bo bałam się tego co tam zastanę.

- Mamo? – spytałam kiedy stałam w przedpokoju. Dom ogarniała cisza.

                Powoli szłam w kierunku salonu. Słyszałam ciche szlochanie. Gdy ją zobaczyłam łzy same zaczynały napływać mi do oczu, ale je powstrzymałam.